Wojciech Roszuk

Wczoraj byłem na świetnej imprezie w hali Torwar. Dojazd na imprezę przysporzył nieco problemów, dosłownie wyglądało, jakby pół Warszawy postanowiło zobaczyć 25-lecie Krzysztofa Kryszaka i Lady Punk Impreza odbywała sie z okazji dnia strażaka, ale na szczęście tylko przez pierwsze 40 minut Krzysztof Ibisz w imieniu sponsorów informował o zagrożeniach pożarowych, potem były pokazy drużyny ochotniczej straży pożarnej w dyscyplinie, w której przecina się pnie drewna na najróżniejsze sposoby, zarówno piłą mechaniczną jak i ręczną, co było już znacznie ciekawsze, niż profilaktyka przeciwpożarowa

Potem z okazji swojego 25-lecia wystąpił Jerzy Kryszak i ponad pół godziny obśmiewał na różne sposoby naszą władzę To już było naprawdę świetne, tylko szkoda że akustyka w hali Torwar nie zawsze pozwala wszystko usłyszeć …

Trzecia część imprezy była jednak zdecydowanie najciekawsza, zwłaszcza z mojego punktu widzenia Jak wszystkim nie wiadomo, w czerwcu 2007 kończę 32 lata, natomiast Lady Punk w tym roku kończy 25 lat. Jak więc łatwo policzyć, miałem 7 lat, gdy zaczynali, i kilka więcej, gdy stali sie ogólnie znani… Więc byłem fanem, jak większość z ludzi zbliżonych mi rocznikami, od początku, i oczywiście jestem do dziś, i choć „stary” Lady Punk nie miał sobie równych, to tej pory potrafią „robić” świetne kawałki i nie przynudzają na scenie… Gdy rozpoczęli występ, siedziałem na trybunach, ale długo nie usiedziałem, bo na trybunach nikt niestety nie śpiewał, a ja nieszczęśliwie znam wszystkie teksty piosenek prawie na pamięć…. Tak więc właśnie, po 3 utworze postanowiłem się pofatygować nieco bliżej sceny i wylądowałem tuż pod barierką, ale niestety nieco z boku sceny, za to dokładnie twarzą w membrany potężnych basowych głośników, więc przy każdym utworze czułem wszystkie organy wewnętrzne, całkiem z osobna każdy Mogłem się tez powydzierać do woli, bo i tak nikt nie słyszał… I tu niestety znów minus nagłośnienia w hali Torwar – nawet gdy, Borysewicz przestawał śpiewać, przerzucając ten obowiązek na publiczność, publiczności nie było słychać … Może publiczność była odrobinkę niemrawa, ale jednak największa wina tego stanu rzeczy leżała po stronie akustyki hali, bądź sprzętu nagłaśniającego (dokładnie nie jestem w stanie stwierdzić). Na koniec występu Panasewicz zagrał akustycznie „Mała lady punk” na życzenie publiczności… Szkoda, bo mimo iż darłem się z całych sił, nie udało mi się zażyczyć „Vademcum Skauta” . Trudno, nie można mieć wszystkiego na raz, ale imprezka była świetna, Lady Punk nie taki stary jak by sie mogło wydawać, zwłaszcza patrząc na jubileusz, i chyba będę sie musiał wybrać na ich koncert jeszcze z jeden raz

Podsumowując, zadowolony byłem ze sposobu spędzenia wieczoru, za co bardzo serdecznie dziękuję mojej ukochanej mamie, która mnie biletami na tę imprezę obdarzyła